zondag 31 mei 2015

Willem van Otterloo en zijn Märklinbaan

 
De modelbouwer

Willem van Otterloo, dirigent van het Haagse Residentie Orkest, is een van de vele bekende personen die in hun vrije tijd bezig zijn met een rage die je, gelet op hun dagelijkse werk, niet van hen verwacht. De dirigent van het bekendste Nederlandse symfonieorkest speelt met treinen! Treinen in miniatuur, welteverstaan, maar hoe klein ze ook zijn, ze rijden over een perfect netwerk. Dat netwerk vinden we op een zolderkamer van de villa van Willem van Otterloo in de buurt van Den Haag. Zodra we deze kamer binnenkomen, zien we een verbazingwekkend tafereel. Terwijl de voorgrond wordt gedomineerd door verschillende bouwwerken, zien we in de achtergrond bergen en hiermee contrasterende donkere tunnelingangen. In dit landschap rijden vijf elektrische treinen rond die hun energie deels via een derde rail krijgen, deels via een bovenleiding. Elke draadje en elke centimeter rail heeft Van Otterloo zelf geïnstalleerd, en als hij zijn treinen laat rijden gaat dat vlekkeloos! Hij doet dat met dezelfde vaardigheid als iemand die dit elke dag doet, en hij lost beveiligings­problemen net zo makkelijk op als een vakman.

Maar de spoorwegen - en hier bedoelen we de echte, grote spoorwegen - zijn geen vreemden voor Van Otterloo. Hij is al vanaf zijn 5e of 6e jaar enthousiast voor het spoorbedrijf. Zijn vader werkte vanaf zijn achttiende jaar als stationschef aan een verre Afrikaanse spoorlijn, aan de Baai van Lagoa, in een kafferdorp waar een keer per etmaal een trein stopte. Later, in Nederland, werd zijn vader inspecteur bij de HIJSM. De jonge Van Otterloo trad niet, zoals vaak het geval is bij Nederlandse spoormannen, in de voetsporen van zijn vader. Na een studie geneeskunde begon hij aan een muzikale carrière. Maar noch zijn roem, noch zijn vele taken die hem als kunstenaar weinig vrije tijd gunden, konden hem de treinen doen vergeten. En al veel "de groten der aarde" zijn op de zolder van deze Wassenaarse villa aangestoken door het enthousiasme van Willem van Otterloo voor zijn eigen spoorweg.

J.F.E.M. Aghina. La Vie du Rail 548, 20 mei 1956. Vertaling Nico Spilt.

Willem van Otterloo (1907-1978) had een gezin met vier kinderen. Hij speelde in zijn vrije tijd niet alleen met treintjes. Hij bleek ook de biologische vader te zijn van Anne “lekker weg in eigen land” van Egmond. Die kwam er pas toen ze volwassen was achter dat zij de halfzus is van Rogier van Otterloo.

N.B. Ik rijd zelf ook Märklin.












vrijdag 15 mei 2015

Duke of York, 1925

In 1925 werd herdacht dat een eeuw eerder de eerste treinen reden tussen Stockton en Darlington. De tentoonstelling werd geopend door de Duke of York. Deze titel wordt al eeuwenlang gegeven aan de tweede zoon van de Britse koning of koningin. In dit geval was dat prins Albert, die in 1936 zijn broer Edward III moest opvolgen. Prins Albert werd toen koning George VI, die we kunnen kennen van zijn stottertherapie in de film "The King's Speech".

Plaatje #1 uit de serie Sunripe Cigarettes, 1925



dinsdag 28 april 2015

vrijdag 24 april 2015

Hilversumse raadhuisgeheimen

Waarom heeft het raadhuis maar één toren? En waarom wordt het misschien gesloopt?
 
Het oorspronkelijke ontwerp van Dudok voor het Hilversumse raadhuis. Zoals bekend mag in Hilversum alles maar een dubbeltje kosten, dus een Twin Towers aan de Koninginneweg zat er niet in. Gemiste kans!

 
Het Hilversumse raadhuis is al sinds 1956 in Madurodam vertegenwoordigd. De huidige maquette (onthuld op 31 augustus 2005) is het derde exemplaar. Het model is gemaakt van de kunststof cibatool; de twee voorgaande waren van hout, wat heel lang de traditie was in Madurodam. De bouwduur bedroeg ongeveer 6 maanden. De maquette heeft een afmeting van 5,6 meter bij 4,3 meter. De markante toren is 2,72 meter hoog.

In april 2015 werd bekend dat het model mogelijk verdwijnt. Het zou in slechte staat verkeren en zou niet meer passen in de huidige opzet van Madurodam. Burgemeester Broertjes van Hilversum (ooit een slechte Volkskrant-redacteur) schijnt al protest te hebben aangetekend.






woensdag 15 april 2015

Spoorwegmuseum: "een prachtig product"



Het Spoorwegmuseum heeft een nieuwe directeur: Marten Foppen. Hij volgt Paul van Vlijmen op, die directeur is geworden van het Nationaal Militair Museum in Soesterberg. Marten Foppen (40 jaar) was directeur van het Dolfinarium in Harderwijk.

Voordat hij bij het Spoorwegmuseum solliciteerde, ging hij als gewone bezoeker een keer kijken. In het blad Dienstmededeling van het Spoorwegmuseum vertelt hij: "Ik was gelijk verliefd. Dat begint al bij het Maliebaanstation, wat een prachtig product denk je dan." 

Hoezo 'product'? Managers noemen tegenwoordig alles maar een product. Je kunt geen treinkaartje meer kopen, dat heet nu een 'reisproduct'.

Ik ken Marten Foppen verder niet, dus van mij krijgt hij het voordeel van de twijfel, maar ik had liever dat hij had gezegd "Wat een geweldig museum". Of desnoods: "Wat een suf museum, daar ga ik wat moois van maken." 

Jaren geleden ben ik een keer in het Dolfinarium geweest. Wat een grappige producten zwemmen daar rond!









woensdag 1 april 2015

Mijn tuinkabouters (1995)

Zijn eerste kabouter kreeg hij twaalf jaar geleden, op zijn verjaardag. Een grapje van zijn broer. Inmiddels staan er enkele tientallen in zijn tuin. "Nog niet eens zoveel, als je weet wat er tegenwoordig allemaal op de markt is", vertelt de 44-jarige Nico Spilt, technical writer bij het Computercentrum Bondsspaarbanken in Woerden.

"Vooral na het vallen van de Muur is het aanbod uit Oost-Europa enorm toegenomen, al is de kwaliteit daarvan vaak niet best. De meeste kabouters koop ik zelf. Het is toch een heel persoonlijke beslissing. Ze zijn wel van plastic, maar ze hebben allemaal hun eigen karakter, een eigen ziel. Ik hoef ze maar even in de ogen te kijken om te weten of het tussen ons wat wordt."

Nico praat natuurlijk niet echt met ze, want dan zouden de buren misschien vreemde dingen gaan denken. Maar het zijn wel een soort vrienden, waar hij graag een poosje tussen zit als hij na een vermoeiende dag thuiskomt. "Nee, geen vriendinnen, want er bestaan alleen mannelijke tuinkabouters. Gelukkig heb ik ook nog een stel prachtige dochters", aldus een levenslustige Nico.

In 1995 werden in opdracht van het bestuur van Fortis alle personeelsbladen opgeheven. In plaats daarvan kwam er het blad 'Facet', dat grotendeels uit foto's bestond. Achterin stond altijd een verhaaltje over de hobby van een medewerker. Bij wijze van pastiche schreef ik een stukje over mijn tuin­kabouters. Daar heb ik verder nooit wat mee gedaan, totdat ik het nu dan op mijn blog zet.






zaterdag 28 maart 2015

Holster van een politiegeweer

Een bericht van de wapenexpert van NRC Handelsblad
 

De politie van Ferguson gaan experimenteren met een niet-dodelijke kogel. Dat gebeurt met een "wat vreemd uitziend apparaat" dat in "de holster van een politiegeweer" past, aldus onze geschoolde NRC-reporter. Op de foto bij het bericht zien we een apparaat dat op de loop van een politiepistool past.

Maar wat maakt het uit, zullen ze bij de kwaliteitskrant denken, voor die "tiener" (een man van 18 jaar) komt het goede nieuws toch te laat. - NRC Handelsblad, 25 februari 2015

Het verschil tussen een mes, een pistool, een geweer en een kalasjnikov

Mart Smeets: iemand dreigde me mijn keel door te snijden. Matthijs van Nieuwkerk, een minuut later: dus iemand wilde je doodschieten? (DWDD, 4 februari 2013)

Matthijs van Nieuwkerk meldt dat Obama is gefotografeerd met een pistool in zijn hand. Op het scherm verschijnt een foto van Obama met een enorm geweer. (DWDD, 5 februari 2013)

Frits Barend te gast in De Wereld Draait Door. Het gaat over het beveiligen van joodse instellingen. Hij vindt het maar niks om bij de ingang langs een bewaker met een kalasjnikov te moeten lopen. Zelf zou ik meteen wegrennen, maar voor Frits Barend is kalasjnikov kennelijk het pars pro toto voor vuurwapen. (DWDD, 16 februari 2015)