Er zijn van die tv-programma’s waarvan je van tevoren weet: die hoef ik niet te zien. Zo’n programma is Maestro. Dat had ik weleens in een flits voorbij zien komen en dan zie je een Bekende Nederlander die in de lucht staat te zwaaien voor een groot orkest. Lachen, want dat orkest speelt natuurlijk helemaal uit de maat. Maar laatst bleef ik iets langer hangen en werd ik er toch door gegrepen. Niet vanwege die BN’ers, maar omdat ik een beetje begon te begrijpen wat een dirigent uitspookt voor zo’n orkest.
Even terug in de geschiedenis. Ik heb jarenlang klarinet gespeeld in een harmonieorkest: Oefening Kweekt Kennis in Hilversum. Klarinet is, na de grote trom en de triangel, ongeveer het eenvoudigste instrument in een orkest. Eigenlijk is het een soort grote blokfluit, alleen zitten de gaten zover uit elkaar dat je niet overal met je vingers bij kunt. Daarvoor dienen die kleppen die je op een klarinet ziet. Ik kon mij rond mijn zesde al aardig uiten op de blokfluit, dus die klarinet had ik ook vlot in de vingers.
Op deze foto zie je mij in actie rond 1964,
toen ik 13 was (tweede van links).
Muziek spelen doe ik al lang niet meer, maar ik heb er behoorlijk wat van geleerd. Ik heb leren luisteren, ik kan notenschrift lezen en ik ken alle muziekinstrumenten. Alleen wat een dirigent doet heb ik nooit echt begrepen. Bij OKK stond wel iemand voor het orkest, de heer Bontrop, maar wat die nu precies met zijn handen en armen deed: eigenlijk lette ik daar niet op.
Een dirigent was voor mij een soort luchtmusicus, iemand die op de maat van de muziek meezwaait. Je hebt ook luchtgitaristen. Daar zijn zelfs wedstrijden in. Ik heb weleens een interview gezien met iemand die aan zo’n wedstrijd meedeed. Op de vraag wat je daarvoor nodig hebt was het antwoord: een luchtgitaar! Dat klonk grappig maar het was serieus bedoeld.
Ik begrijp nu beter dat dirigenten ook serieus bezig zijn. Soms een beetje te serieus zoals Jaap van Zweden. Maar Maestro is leuk, ik blijf kijken!
24 januari 2026
