De Messerschmitt kon niet achteruit

Spoorwegmuseum, 18 december 1994. Op de tentoonstelling "Gestroomlijnd, 60 jaar trein en stroomlijn" was onder andere een Messerschmitt te zien. Je kon daar met twee personen achter elkaar in zitten.

 

Het wagentje had geen deuren, maar een kap die je open kon klappen, net als bij een jachtvliegtuig. Die vergelijking is niet vreemd, want Messerschmitt was van oorsprong een Duitse vliegtuigontwerper. Alleen was na de oorlog de markt voor Duitse jachtvliegtuigen een beetje ingestort. Messerschmitt richtte zich toen op het ontwerpen van auto's. Het verhaal gaat dat er nog een voorraad cockpitkoepels lag, waar toen dit autootje bij werd ontworpen.
 
Van fotograaf Ronald Hoeben is de volgende anekdote afkomstig. Zijn buren hadden een Messerschmitt. Op een dag had de buurman, toen zijn vrouw met het autootje op pad was, bij wijze van verrassing een garage gebouwd. Toen zijn vrouw weer thuiskwam, gebaarde hij dat ze het autootje de garage in moest rijden. De man trots, totdat zijn vrouw een enorm kabaal ging maken. Ze kon de kap niet openen omdat de garage te laag was, en ze kon ook niet achteruit de garage uit rijden omdat een Messerschmitt geen achteruitversnelling heeft!

Zie ook Beter geen auto dan helemaal geen auto.

Naar de wc met 250 km/uur

Over de kwaliteit van de Fyra V250

Bert Meerstadt, de onlangs opgestapte NS-directeur, is de man die het niet nodig vond dat er toiletten kwamen in de nieuwe Sprinters. Bert Meerstadt was in 2003 ook degene die niet wilde luisteren toen technici waarschuwden dat de Fyra V250 een drama zou worden.

Maar één ding moeten we Bert Meerstadt nageven: in deze trein kwamen wel toiletten. Dus niet dat Bert Meerstadt zei: "die treinen gaan zo snel, tegen de tijd dat je echt nodig moet ben je al in Brussel; kun je daar naar de wc."

Alleen jammer dat die treinen zo slordig in elkaar zijn geschroefd. Zelfs het magneetje van de wc-rolhouder bleek te hoog gegrepen voor de Italiaanse technici. Over loszittende stroomkabels en openspringende deuren hoeven we het dan eigenlijk al niet meer te hebben.

Meer lezen over toiletten in de trein.

Dichter des Vaderlands

Het is u misschien niet opgevallen, maar sinds 31 januari 2013 hebben we een nieuwe Dichter des Vaderlands. Zij heet Anne Vegter.

Haar voorgangers waren tv-criticus Gerrit Komrij (vanaf 2000), pretdichter Driek van Wissen (vanaf 2005) en Ramsey Nasr (vanaf 2009). Van de laatste herinneren we ons het gesnotter bij het aftreden van Beatrix: die was voor hem een moeder geworden.

Ik vind het verder allemaal prima, zolang het maar niet van mijn belastingcenten wordt betaald. Merkwaardig vond ik de volgende mededeling van de benoemingscommissie. Die noemt haar ‘een uitermate veelzijdig dichter en schrijver wiens maatschappelijk engagement niet nieuw is en met de jaren steeds sterker lijkt te worden’. 

'Wiens'? Terwijl je het over een vrouw hebt? Moet dat niet 'wier' zijn dan? Beetje ouderwets, maar juist hier mag dat wel. Of anders gebruik je 'waarvan'. 

Gemeld, maar natuurlijk niks gehoord. Van die hele Dichter des Vaderlands tot nog toe trouwens ook niet.

www.dichterdesvaderlands.nl


 

 

Spectaculair fotoboek

Marianne Vermeijden bespreekt een 'spectaculair fotoboek'

In de boekenbijlage van NRC Handelsblad van 24 mei 2013 werd paginagroot aandacht besteed aan het boek “De mens en de zee”.  Volgens de auteur van het artikel, Marianne Vermeijden, betreft het een ‘spectaculair boek met honderden dubbelpaginagrote, wonderschone foto’s’.

Voor wie niet weet wat ‘dubbelpaginagrote’ foto’s zijn, staan er twee bij het artikel afgedrukt. Dubbelpaginagrote foto’s zijn foto’s die verknoeid zijn doordat de vouw van het boek er doorheen loopt.

 

Ziet Marianne Vermeijden dit niet? Heeft ze geen smaak? Vindt ze het wel prima dat een deel van de foto’s verdwijnt in de rug van het boek? Wat vinden de fotografen ervan als ze hun werk op deze manier verminkt zien? Welke opmaker haalt het in zijn hoofd om dit te doen?

 
Ik begrijp deze jubelende woorden niet, schreef ik aan de redactie van de boekenbijlage. Maar die vond het niet de moeite waard om te reageren op de mail van een kritische lezer. Zeker te druk met andere spectaculaire fotoboeken.

Zie ook Een boek van 6500 euro

Zie ook Gerdi Verbeet en de Cliniclowns

 

 

 

 

Zwartboek (filmrecensie)

Op 14 oktober 2006 ben ik met vrouw en dochters Zwartboek gaan zien in City, Utrecht.

 

Synopsis: De film speelt zich af in 1944. Jonge joodse vrouw (Carice van Houten) zit ondergedoken op een boerderij, maar boerderij wordt per ongeluk gebombardeerd terwijl zij verderop ligt te zonnen. Nu heeft ze geen dak meer boven haar hoofd, maar gelukkig krijgt ze hulp. Ze komt na een paar spannende gebeurtenissen in het verzet terecht, en daarna gebeuren er nog veel meer spannende dingen. Maar in de eerste minuten van de film komen we al te weten dat ze de oorlog overleeft, net als haar vriendin (Halina Reijn).

 

 

Vanzelfsprekend lette ik vooral op de scenes die met spoorwegen verband hielden. Ik had mijn geheime cameraatje paraat, maar dat is helaas niet zo snel ingesteld. Toch heb ik wat screenshots kunnen maken.

Een sterk punt van deze film is, dat de muziek niet is gecomponeerd door Rogier van Otterloo, want Rogier van Otterloo is dood. Willem Breuker vertelde in een interview over een voetbalwedstrijd waarbij hij en zijn muzikanten tegen het team van Rogier van Otterloo speelden. Vijf minuten na het begin van deze vriendschappelijke wedstrijd had Rogier van Otterloo al iemand een gebroken been geschopt. En de muziek van Rogier van Otterloo krijg je ook nooit meer uit je kop.

 

 

Deze boerderij bij Hardenberg moest toch worden gesloopt. Dan kun je hem net zo goed opblazen, want dat is leuk voor de film. Het moest er wel echt uitzien, dus werd het dak bedekt met plastic dakpannen, want die vliegen verder weg dan gewone dakpannen. En inderdaad vlogen de dakpannen erg ver weg. Dat heb ik niet kunnen fotograferen. Wel de brandende boerderij. Let op de klassieke brandweerwagen. De scene had heel goed zonder gekund, maar Paul Verhoeven is een perfectionist.

 

 

Carice van Houten komt via Thom Hofmann in het verzet terecht. Aan de VPRO-gids vertelde Thom Hofmann over het perfectionisme van Paul Verhoeven: "Alles klopte tot in detail. Een bevrijdingsdag met 1200 figuranten; allemaal geknipt en geschoren, met allemaal pakken uit Londen. Originele tanks, tot in Tsjechië en Italië hebben ze die opgehaald. Auto's met Haagse nummerborden. Geweldig!"

 

 

De trein, met daarin Thom Hofmann en Carice van Houten, loopt station Haarlem (moet Den Haag voorstellen) binnen. Daar lopen 500 figuranten rond, alle details kloppen. Behalve dan de trein zelf: een Duitse sneltreinloc met Belgische eersteklasrijtuigen. Zo'n trein zag je in 1944 echt niet door Nederland rijden. Ook aan witte tegels langs de perronrand deden ze toen nog niet. Filmmaker Alex van Warmerdam geeft in een interview in de Volkskrant meer voorbeelden. Zo dragen de nazi's veel te ruime pakken, "terwijl je veel kan zeggen van de nazi's, maar die uniformen zaten perfect."

 

 

Sebastian Koch speelt de Duitser met wie Carice van Houten het aanlegt om het verzet aan informatie te helpen. Het is wel een nazi, maar geen slechte Duitser. Hij verzamelt zelfs postzegels. In de achtergrond een Belgisch rijtuig.  

 

In de film wemelt het van de bekende Nederlandse acteurs, maar uitgerekend Rijk de Gooijer ontbreekt. Terwijl dat toch de beste Nederlandse acteur is die foute Duitsers kan spelen. In de film Soldaat van Oranje (ook van Paul Verhoeven, maar met muziek van Rogier van Otterloo) speelde hij een nazi die iemand moest martelen door met een slang water in diens anus te spuiten. De acteur ligt op zijn buik, Rijk de Gooijer staat er in zijn Duitse uniform naast, houdt de slang omhoog en vraagt: "normaal of super?" Het heeft daarna nog een hele tijd geduurd voordat deze scene er goed op stond.

 

 

Zwartboek, boeiend! De film zou eigenlijk "het zwarte boekje" moeten heten, naar het notitieboekje dat tegen het eind van de film een belangrijke rol speelt. Maar dat klinkt natuurlijk niet zo lekker als "zwartboek". Ik begreep de titel van de film pas veel later uit een tv-interview met Thom Hofmann.

Meer filmrecensies, en foto's van de opnames van Zwartboek




 

 

 

 

Een ouder echtpaar met haast

"Als ouder echtpaar (72-74) probeerden wij zo snel mogelijk de steile trap naar het perron van Station Leiden te beklimmen om de Sprinter naar Heemstede te halen. Het fluitje had al geklonken en de deuren waren al dicht. De machinist die ons zag zwoegen opende zijn cabine en zei: 'Kom hier maar binnen, dan kunnen jullie nog mee.' Prettig verrast overlaadde ik de machinist met mijn complimenten. De conducteur had het allemaal gezien, hij liep ons tegemoet en ook tegen hem zei ik: 'Wat een service, dank u wel!' Hij spoedde zich langs ons en riep: 'Ik ga hem eens even goed op zijn lazer geven!'"

Ruud Onstein in de rubriek 'Ik' van NRC Handelsblad, 19 april 2013.

Nico Spilt zegt: ouder echtpaar moet zich niet zo druk maken. Er rijden zes treinen per uur van Leiden naar Heemstede.

Museum Perron Oost, kleinste museum ter wereld

Op vrijdag 19 april 2013 werd Museum Perron Oost officieel geopend. Centraal in het museum staan het perron met opzichtershuisje op de Cruquiusweg in Amsterdam, een monument dat beeldhouwer en ontwerper Joep van Lieshout twintig jaar geleden met authentieke materialen oprichtte.

Met een oppervlakte van 6 m² is Museum Perron Oost wellicht het kleinste museum ter wereld. Het museum staat in het Oostelijk Havengebied van Amsterdam, wat de afgelopen 150 jaar het toneel vormde voor onder andere veehandelaren, circusstoeten, lijndiensten naar Indonesië, Suriname en de Verenigde Staten, Joodse vluchtelingen, jonge delinquenten, krakers en stads­nomaden. Allemaal lieten ze hun verhalen achter.

Museum Perron Oost vertelt de verhalen van oude en nieuwe buurtbewoners. Kunstenaars uit verschillende disciplines bewerken een oud of recent verhaal uit de buurt in de vorm van theater, film, dans, muziek, beeldende kunst, of combinaties daarvan. Ook zijn in het museum op het perron exposities te zien over steeds een andere periode uit de rijke geschiedenis van het Oostelijk Havengebied. www.museumperronoost.nl

 In de periode voor de opening zijn in het perronhuisje foto's te zien geweest die ik in 1970 op de Rietlanden heb gemaakt.